حضرت داوود (ع) / پايان عمر داوود (ع)

حضرت داوود - عليه السلام - صد سال عمر كرد، كه چهل سال آن را بر مردم حكومت و رهبرى نمود. او كنيزى داشت كه وقتى شب فرا مى‌رسيد همه درها را قفل مى‌كرد، و كليدهاى آنها را نزد داوود - عليه السلام - مى‌آورد. شبى مردى را در خانه ديد، پرسيد: چه كسى تو را وارد خانه كرد؟

او گفت: «من كسى هستم كه بدون اجازه شاهان بر آنها وارد مى‌گردم.» داوود - عليه السلام - اين سخن را شنيد و گفت: آيا تو عزرائيل هستى؟ چرا قبلاً پيام نفرستادى تا من براى مرگ آماده گردم؟

عزرائيل گفت: من قبلاً پيامهاى بسيار براى تو فرستادم.

داوود - عليه السلام - گفت: آن پيامها را چه كسى براى من آورد؟

عزرائيل گفت: «پدرت، برادرت، همسايه‌ات و آشنايانت كجا رفتند؟»

داوود - عليه السلام - گفت: همه مردند.

عزرائيل گفت: «آنها پيام رسانهاى من به سوى تو بودند كه تو نيز مى‌ميرى همان گونه كه آنها مردند.»

سپس عزرائيل جان داوود - عليه السلام - را قبض كرد. او نوزده پسر داشت. در ميان آنها، يكى از پسرانش، حضرت سليمان - عليه السلام - حكومت و مقام علم و نبوّت داوود - عليه السلام - را به ارث برد.(1)

------------------------------

1- كامل ابن اثير، ج 1، ص 76-78.